صحنه فناوری شهر مینیاپولیس در شوک به سر میبرد، چرا که مأموران مهاجرت ایالات متحده کمپین سرکوب خود را شدت بخشیدهاند و چندین نفر از جمله حداقل دو شهروند آمریکایی را به قتل رساندهاند.
هشت نفر از بنیانگذاران و سرمایهگذاران فعال در مینیاپولیس به خبرنگار گفتند که بیشتر کارهای خود را متوقف کردهاند و اکنون بیشتر وقت خود را صرف حمایت از جامعه، فعالیت داوطلبانه در کلیساها و کمک به خرید مواد غذایی برای نیازمندان میکنند. این اقدامات بخشی از تلاشهای خودجوش مردمی است که با عبور از مرزهای نژاد و طبقه، مردم را به بیان اعتراض، اهدای پول، تظاهرات و حمایت عاطفی از یکدیگر واداشته است.
اسکات برنز، یکی از سرمایهگذاران محلی، در گفتگو با منبع اظهار داشت: «واکنش معلمان و فعالان حوزه فناوری در این شرایط بسیار شبیه همه است.» به گفته او مردم «بسیار خسته شدهاند.» برنز اکنون بیشتر به کلیسا میرود تا در بستهبندی مواد غذایی برای افرادی که از ترس در خانه ماندهاند کمک کند. او گفت: «این نوع تلاشها شبیه مقابله با یک فاجعه طبیعی بود.»
برنز و سایر اعضای صنعت فناوری مینیاپولیس به خبرنگار گفتند که یورشهای مأموران مهاجرت تأثیرات شدیدی بر زندگیشان گذاشته و شهری را توصیف کردند که در هفتههای اخیر، در برابر خشونت فزاینده نیروهای مهاجرت و گمرک آمریکا، به هم پیوسته و متحد شده است.
وقتی مأموران ایمنی مهاجرت در همهجا حاضر هستند—لباسشخصی و با سلاحهای نظامی—چطور میشود تمرکز بر ساخت یک شرکت را حفظ کرد؟ مأموران فدرال در حال جستوجوی خطوط حمل و نقل عمومی و پرسه زدن در محلهای کار هستند. آنها بیرون خانهها و در پارکینگها حضور دارند و حتی اطراف مدارس دیده میشوند.
یکی از بنیانگذاران سیاهپوست، که برای محافظت از اعضای تیم خود نخواست نامش فاش شود، گفت که اکنون همیشه گذرنامهاش را با خود حمل میکند. او شهروند آمریکاست اما شاهد بوده که افراد رنگینپوست در سراسر شهر مورد شناسایی و بازداشت توسط مأموران مهاجرت و محافظان مرزی قرار گرفتهاند.
او گفت: «واقعاً اغراق نمیکنند که چقدر شرایط سخت شده. تمرکز بر کار دشوار است و حتی هدایت تیمم در این فضا چالشبرانگیز بوده است.»
او به یاد آورد که در تماس کاری معمول با همکاری صحبت میکرد که ناگهان سکوت کرد. همکارش بیکلام ماند و گفت دارد شاهد بازداشت یک نفر توسط مأموران مهاجرت در همان محلهای است که مادرش زندگی میکند.
آن بنیانگذار گفت: «مجبور شدم تلفن را قطع کنم و به مادرم زنگ بزنم تا مطمئن شوم او هم گذرنامهاش را همراه دارد.»
جامعهای آشفته
افراین تورس، یکی از بنیانگذاران لاتینتبار، از خانه کار میکند و به دقت به صدای حملات مأموران مهاجرت در محلهاش گوش میدهد. او به خبرنگار گفت: «نمیتوان آنها را نشنید.» صدای بوق ماشینها و سوت هشدار معترضان شنیده میشود. «و اگر حواست نباشد، نشانههایی میبینی با این مضمون که “همسایه من را مأموران مهاجرت بردند”.»
حتی مقامات دولتی اقدام به «بررسی وضعیت شهروندی» میکنند؛ یعنی افراد را متوقف کرده و از آنها میخواهند وضعیت مهاجرت خود را ثابت کنند—که دیوان عالی آمریکا سال گذشته حکم داد این کار بر اساس جزئیاتی مانند نژاد یا لهجه افراد مجاز است. تورس میگوید این بررسیها حتی هنگام انجام کارهای پیشپاافتاده، مثلاً برفروبی حیاط، انجام میشود. او افزود خودش نیز چند بار با مأموران مهاجرت برخورد داشته و به همین خاطر ترجیح میدهد بیشتر در پناه باشد.
او گفت: «مرزی که مرا از قربانی شدن جدا میکند، فقط یک ملاقات تصادفی است.» او همچنین گفت که افرادی را میشناسد که توسط مأموران تعقیب شدهاند و دیگران نیز این موضوع را در کنار یورشها گزارش دادهاند.
دولت ترامپ یورشهای مهاجرتی را در سراسر کشور افزایش داده است، اما حضور نیروهای اعزامی در توئین سیتیز (مینیاپولیس و سنت پل) بسیار گستردهتر است؛ به طوری که بیش از ۳۰۰۰ مأمور فدرال به مینهسوتا اعزام شدهاند، بنا به گفته سناتور ایمی کلوبوچار. امروز، تعداد مأموران مهاجرت و مرزی تقریباً سه برابر پلیس محلی در مینیاپولیس شده است.
این ایالت میزبان یکی از بزرگترین جمعیتهای مهاجر سومالیایی است، جمعیتی که هدف حملات قبلی دولت بوده است. از جمله آنها، نماینده کنگره ایلهان عمر است که با ترامپ اختلافات جدی دارد. همچنین فرماندار دموکرات ایالت، تیم والز، و شهردار مینیاپولیس، جیکوب فری، بارها هدف انتقاد رئیسجمهور قرار گرفتهاند.
این موج سرکوب بخشی از وعده انتخاباتی ترامپ برای مقابله با مهاجرت غیرقانونی است، هرچند برخی بر این باورند که او عمداً شهرها و ایالات مخالف خود را هدف قرار داده. از ابتدای زمامداری ترامپ در دی ۱۴۰۲، بیش از ۲۰۰۰ نفر توسط مأموران مهاجرت در مینهسوتا بازداشت شدهاند.
«شرایط سختی است.» این را یکی از سرمایهگذاران سیاهپوست، که به دلایل امنیتی نخواست شناخته شود، گفت. او نیز شهروند آمریکا با ریشهای صدساله در این کشور است. با این وجود، حتی در حومه شهر هم همیشه گذرنامهاش را به همراه دارد.
«مثلاً وقتی به باشگاه میروم، آنها حتی در مناطق روستایی مینهسوتا حضور دارند.» به گفته او، مأموران فقط در شهر نیستند: «دورانی عجیبی است.»
با این حال، هر کسی که میتواند سعی میکند به بقیه کمک کند. این سرمایهگذار، مثلاً با بنیانگذاران دانشگاهی، بسیاری از آنها مهاجر هستند، همکاری دارد و برایشان مواد غذایی میخرد تا مجبور نباشند برای خرید از خانه بیرون بروند. او هم مثل بسیاری دیگر، ترجیح میدهد تا حد امکان از خانه کار کند.
«واقعاً اوضاع روی زمین دشوار و پرتنش است.» مری گروو، یکی دیگر از سرمایهگذاران منطقه، به خبرنگار گفت.
رید رابینسون، سرمایهگذار دیگر که به اعضای جامعه کمک مالی میکند، اظهار کرد برخی از بنیانگذاران دارای فرزند، یک سیستم داوطلبی تاسیس کردهاند تا مراقبت از فرزندان یکدیگر در مدرسه یا مهد را برعهده بگیرند. او افزود، بازداشت کارمندان مهدکودک توسط مأموران مهاجرت در این شهر بسیار رایج است و آنها اغلب قوانین و احکام قضایی را نقض میکنند.
رابینسون درباره عملیات مهاجرتی گفت: «این کار ضروری نیست، مداخلهگرانه است و حس نقض حقوق را منتقل میکند.»
مانند رابینسون، بسیاری از مردم زیر لایه ناامنی و نگرانی احساس خشم دارند.
فشارهای عاطفی ساختوساز و پیشبرد شرکتها را برای بنیانگذاران و سرمایهگذاران دشوار کرده است. برای مثال، تورس میگوید شرکتش سیاست عدم استفاده از برنامههای اشتراکگذاری خودرو را اتخاذ کرده، چرا که برخی از مهندسانش با ویزای H-1B در شرکت هستند (که هدف حملات اخیر دولت ترامپ بوده) و گزارش دادهاند که مورد تعقیب مأموران مهاجرت قرار گرفتهاند.
تورس اظهار داشت: «هر بار سه یا چهار مرد مسلح در لباس نظامی بودند.» او اضافه کرد که با همسرش درباره ترک ایالت گفتوگو کردهاند. «آنها در هر کجا که میروند، ترومای روانی ایجاد میکنند.»
تلاشهای مردمی موفقتر از مدیران شرکتها
صحنه فناوری مینیاپولیس هنوز کوچک است و شرکتها طی سالهای گذشته تنها اندکی بیش از یک میلیارد دلار جذب کردهاند. برخی شرکتهای برجسته در این اکوسیستم فعالیت دارند؛ مانند شرکت فینتک Sezzle (که اکنون به بازار سهام وارد شده)، شرکت آب پاک Rorra و شرکت پزشکی Reema. رابینسون گفت: «سابقه نوآوری فوقالعادهای داریم و قرار نیست متوقف شویم؛ تا زمانی که این وضعیت را مدیریت کنیم، به کار ادامه خواهیم داد.»
توئین سیتیز یعنی مینیاپولیس و سنت پل، محل استقرار برخی از بزرگترین شرکتهای آمریکایی مانند تارگت، آپتوم، بستبای، یونایتد هلث گروپ و جنرال میلز است. برخی از بنیانگذاران و سرمایهگذاران از مدیریت این شرکتهای بزرگ انتقاد کردهاند و معتقدند واکنش آنها به آشوبهای اخیر بسیار مبهم است، حتی با وجود اینکه بسیاری از کارمندان خود این شرکتها بازداشت شدهاند.
یکی از سرمایهگذاران استارتاپی گفت: «واکنش کافی دریافت نکردهایم.»
۶۰ مدیر ارشد ایالتی بیانیهای امضا کردند و خواستار «کاهش فوری تنشها» پس از کشته شدن پرستار ICU، الکس پرتی، توسط مأموران مهاجرت شدند. شرکتهای بزرگ ایالتی نیز برای حمایت از کسبوکارهای آسیبدیده از این عملیات مهاجرتی، میلیونها دلار کمک مالی از طریق بنیاد مینیاپولیس اختصاص دادند.
اما به گفته بسیاری از بنیانگذاران و سرمایهگذاران، این اقدامات در مقایسه با سطح تلاشهای مردمی کافی نیست. بنا به نتایج نظرسنجی اخیر CNBC، یک سوم مدیران اجرایی پرسششده ترجیح دادند سکوت کنند، چون معتقد بودند صحبت کردن در اینباره به تجارت آنها ربطی ندارد. ۱۸ درصد نگران بودند که «پاسخ منفی دولت ترامپ» را دریافت کنند و ۹ درصد گفتند که هنوز در حال بررسی نحوه واکنشاند.
تیم هرابی، سرمایهگذار محلی، به خبرنگار گفت: «وقتی میبینی نهادهای محلی هیچ شجاعتی نشان نمیدهند، بیشترین ناامیدی از همینجاست.» او دو ماه گذشته را بسیار دلخراش توصیف کرد.
گروو، سرمایهگذار دیگر، گفت تیمش به طور منظم با سایر اعضای جامعه، از جمله شرکتهای پورتفوی خود، تماس میگیرد تا مطمئن شود حالشان خوب است. به گفته او مردم به یکدیگر در پرداخت اجاره کمک میکنند و رستورانها وعدههای رایگان عرضه میکنند. یک سازمان غیردولتی فناوری محلی به نام Minnestar قرار است رویدادی برای همافزایی جامعه و بررسی گامهای بعدی برگزار کند.
یکی از سرمایهگذاران سیاهپوست گفت جالب است که امروز پلیس همراه بسیاری از مردم، در اعتراض به دولت همگام شده، حال آنکه چند سال پیش همین مردم پس از کشته شدن جورج فلوید علیه پلیس در همین شهر تظاهرات میکردند. واقعیت جدید روزمره همین است.
در همین حال، یکی از بنیانگذاران سیاهپوست دیگر گفت که برخی از دوستان سفیدپوستش برای حفظ امنیت، او را با ماشین در شهر جابهجا میکنند. او روزی را به یاد آورد که در رستورانی نشسته بود و با دوستانش صحبت میکرد که ناگهان تلویزیون شروع به پخش اخبار زنده در خصوص هدف قرار گرفتن فردی دیگر توسط مأموران مهاجرت کرد. فضای رستوران سنگین شد و یادآور این بود که این یورشها چگونه لحظهلحظه زندگی مردم را فراگرفته است.
او گفت: «دیروز دوستی را دیدم؛ اولین بار بود که او از ابتدای سال نو تا به حال از خانه خارج شده بود.»
